مرگ من روزي فـــرا خـــواهد رسيد در بهـــــاري روشن از امــواج نـــور در زمستــــان غبــــار آلــــــود و دور يـا خـزاني خـالي از فريــــــاد و شور مرگ من روزي فــــرا خــواهد رسيد روزي از اين تلـــخ و شيرين روزهـا روز پـــوچي همچو روزان دگــــــــر ســــايه اي ز امروزهـــا ، ديروزهــا ديدگـــــانم همچو دالان هــــاي تــــــار گـــونه هـــايم همچو مرمر هـاي سرد ناگهــــان خـــوابي مرا خـــواهد ربود من تهي خــــواهم شد از فريــــاد درد خـاک مي خواند مرا هر دم به خويش مي رسند از ره کـــه در خــــاکم نهند آه ... شـــــايد عــــاشقـــــانم نيمه شب گــــل به روي گـــــور غمنــــاکم نهند بعد من ، نـــــاگه به يک سو مي روند پـــرده هــــــاي تيره ي دنيــــــــاي من چشمهـــــاي ناشنـــــاسي مي خـــــزند روي کــــــاغذ هـــا و دفترهـــــاي من در اتــــــاق کــــــــوچکم پـــــا مي نهد بعد من ، بــــا يـــــاد من بيگــــــانه اي در بـــر آئينه مي مـــــاند به جــــــــاي تــــــــار موئي ، نقش دستي ، شانه اي مي رهم از خويش و مي مانم ز خويش هر چه بر جا مــــــانده ويران مي شود روح من چــــون بــادبــان قـــــــــايـقي در افقهـــــا دور و پنهـــــــان مي شود مي شتــــــابد از پـي هم بي شکـــــيب روزهــــا و هفته هـــــــا و ماه هـــــــا چشم تــــو در انتظــــــــار نــــــامه اي خيره مي مــــاند بــــه چشم راه هــــــا ليک ديگــــر پيکـــــر سرد مــــــــــرا مي فشـــــارد خاک دامنگير خــــاک ! بي تو ، دور از ضربه هـــــاي قلب تو قلب من مي پوسد آنجــــــا زير خــاک بعد هـــــا نــــــام مرا بــــــاران و بــاد نــــــرم مي شويند از رخســــار سنگ گور من گمنــــــام مي مــــــــاند به راه فارغ از افســـــانه هـــاي نــــام و ننگـــ